WŚRÓD NOWYCH UKŁADÓW

Do roku 1950 podstawy teorii pedagogicznej były dominowane przez antypozytywizm — idealistyczny, spirytualistyczny i kulturalistyczny — antypozyty­wizm pochodzenia niemieckiego. Około roku 1950 na­stąpił kryzys tej koncepcji w następstwie pragmatycz­nego i eksperymentalnego wpływu Johna Deweya, a także z uwagi na pojawienie się nowych grup spo­łecznych i nowych tendencji ogólnych w nauce i w myśli ludzkiej.Epoka latynoamerykańska charakteryzuje się nasi­leniem sprzeczności między nowymi tendencjami w edukacji latynoamerykańskiej a tradycyjnymi orien­tacjami pedagogicznymi. To stanowisko opozycyjne nadało ton i rytm myśli pedagogicznej tej epoki. Wie­le tradycyjnych teorii musiało ulec zmianie, by do­trzymać kroku nowym wymaganiom. Zmiana tego rodzaju wyraziła się przede wszystkim w wyraźnym kompromisie między myślą pedagogicz­ną a rzeczywistością globalną; a także w dążeniu tej myśli do rozwijania się w nowych układach odniesie­nia. Wśród tych nowych układów odniesienia znajdu­ją się przede wszystkim zmiana, rozwój i sprawy grup marginesu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *