UZALEŻNIENIE I WYZWOLENIE

Do tego kręgu należą pe­dagogiczne teorie rozwoju operujące takimi pojęcia­mi jak „technicyzacja”, „racjonalizacja”, „efektywność” kształcenia i koncepcje autorytarne i autokra­tyczne, które mimo pozorów nowoczesności rozwija­ją się odgórnie i realizują powrót do wartości prze­szłości. Niektóre z tych kierunków pedagogicznych? wydają się koncepcjami typu reformistycznego; to właśnie różni ten rodzaj „uzależnienia” od idei peda­gogiki wyzwolenia, która opowiada się za całkowi­tym przekształceniem, wykraczającym poza zwykłe „reformy” czy też proste „zmiany formy” w restruktu­ryzacji procesów i systemów oświatowych. Pedagogika wyzwolenia. Określenie „pedagogika wyzwolenia” jest tu używane nie jako nazwa kierun­ków pedagogicznych (jak koncepcja wychowania wy­zwalającego Paolo Freire’a), ale dla ukazania koncep­cji przeciwnych niż teoria uzależnienia. Określenie „pedagogika wyzwolenia” służy do oznaczenia całego zespołu tendencji pedagogicznych, które wpływają na różne interpretacje pedagogiczne, filozoficzne i spo- łeczno-polityczne, tendencji, jakie przejawiają się w humanizmie społecznym i naukowym, w doświadcze­niach edukacyjnych zmierzających do rozluźnienia systemów szkolnych, w demokracjach ludowych, w so­cjalizmie i marksizmie, a także w nowym chrystia- nizmie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *