SWOBODNE UTOŻSAMIANIE SIĘ

Przychodzę śpiewać z nimi” — to przekonanie stało się je­dną z zasad poetyki jej wierszy. Pełne liryzmu utwory Konopni­ckiej wywierały w okresie ich powstania duży wpływ na dzie­cięcych odbiorców. „[…] takie proste, a tak chwytające za serce, kiedy uczą małych czytelników kochać lud i kochać naród” — pisano na łamach „Tygodnika Ilustrowanego” w roku 1910. Do­rosły w tych wierszach otwarty jest na dziecięcą inicjatywę, rozumie dziecko, włącza się w jego świat, współuczestniczy w za­bawie. „[…] zasada swobodnego utożsamienia nie kształtuje wycho­wanka niejako ,z góry’, ale daje mu szansę samodzielnego odna­lezienia własnej tożsamości”  — pisze A. Baluchowa.Dla kolejnych faz rozwojowych polskiej poezji dla dzieci cha­rakterystyczna jest natężająca się gloryfikacja świata dziecka, przy jednoczesnym obniżaniu prestiżu i wartości świata doro­słych. Dorosły jest często kimś, kto czegoś nie rozumie, komu trzeba coś wyjaśniać, kto chce być dzieckiem. Sytuację taką mo­żna zaobserwować już w powiązanej z folklorem twórczości Ja­niny Porazińskiej.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *