RÓŻNORODNOŚĆ ŹRÓDEŁ

Mimo różnorodności źródeł i linii kierunkowych pe­dagogiki wyzwolenia mogą grupować się wokół za­sadniczych spraw. Najważniejsze wśród nich to za­gadnienie tożsamości i określenia czynników aliena­cji i dehumanizacji w kontekście stosunków społecz­no-ekonomicznych i kulturalnych na kontynencie Ameryki Łacińskiej. Ten typ kierunków pedagogiki włącza się stopnio­wo w życie regionu i zaczyna od uznania politycznego aspektu edukacji i jej powiązań ze strukturami wła­dzy jak również jej charakteru jako zjawiska o za­sięgu społecznym, wykraczającego poza mury klasy szkolnej. Jako przykład tego rodzaju pedagogiki przy­tacza się koncepcję Paolo Freire’a i jego kontynuato­rów, która jest zakorzeniona w krytyce szkoły, po­dobnie jak i tę, która przeciwstawia się szkole burżua- zyjnej i kształtuje na podstawie marksizmu i socjaliz­mu, pedagogikę, która wywodzi się z wielkich reform oświatowych planowanych czy realizowanych w Ame­ryce Łacińskiej XX w. (Chile, Kostaryka, Kuba, Mek­syk, Nikaragua, Panama, Peru).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *