PRZEDSTAWIENIE PROBLEMU

Sprawa tematu znajduje swoje uzasadnienie w róż­nych praktykach i metodologiach już stosowanych. Można twierdzić, że cele wychowania zasadniczo kształtują się i realizują bądź drogą przymusu, bądź zgody, bądź uczestnictwa.Dwa pierwsze sposoby (przymus i zgoda) kształto­wania celów wychowania różnią się tym, że w pierw­szym przypadku zespół teleologiczny wydaje się osta­teczny, podczas gdy w drugim próbuje się go anali­zować i upowszechniać za zgodą całego społeczeń­stwa. Uczestnictwo bezpośrednio wpływa na cele wy­chowania z uwagi na potrzeby; cele wychowania sta­nowią dobry wskaźnik rzeczywistej sytuacji proble­mu w ciągu ostatnich dwudziestu lat.By wymienić tylko jedną różnicę między celami realizowanymi w sposób tradycyjny a tymi, które za­wierają już nowe treści, powiedzmy, że cele trady­cyjne opierają się na intelektualnej i encyklopedycz­nej koncepcji kultury, a także na indywidualizacji kształcenia. Wyraża się to w procesie kumulowania wiadomości w atmosferze szkolnej, charakteryzującej się sztywną dyscypliną i stosunkami współzawodni­ctwa, a nie współdziałania; tymczasem nowe cele wy­chowania czy też cele ukazane w nowej perspekty­wie odznaczają się tendencją do formułowania za­dań w harmonii z rozwojem kulturalnym i społeczno- -ekonomicznym społeczeństwa latynoamerykańskiego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *