PROBLEMY WYCHOWAWCZE

Na konferencji uznano, że wielkie problemy edukacji w regionie (włącza­jąc także rejon Karaibów) około roku 1980 były na­stępujące:Wysoki procent dzieci, które „nigdy nie pobie­rały nauczania podstawowego, czy tych, które tylko częściowo były objęte takim nauczaniem”; procent młodych i dorosłych analfabetów wskazuje na to, że „usługi edukacyjne nie obejmują wszystkich zbioro­wości, zwłaszcza zbiorowości wiejskich i że wyniki tych usług są podważane przez wysoki stopień odsie­wu szkolnego”. Tak więc 20% dzieci w wieku mię­dzy 6-11 rokiem życia nie uzyskuje wykształcenia podstawowego w regionie, na 1000 dzieci zapisanych do szkół mniej niż połowa osiąga czwarty rok naucza­nia podstawowego, a 75% szkół wiejskich to szkoły niepełne.Wzrost analfabetyzmu stanowi wielką przeszkodę, która ogranicza możliwości postępu.Nierówność szans dostępu do oświaty staje się bardzo wyraźna w związku z rozwojem aparatu pro­dukcyjnego. Na konferencji w Meksyku stwierdzono, że system produkcji organizowany jest w taki spo­sób, by odpowiadał potrzebom grup wykształconych.Edukacja — mimo swoich zalet oraz ciągłości i jakkolwiek już przestała być w tym regionie przy­wilejem niewielkiej elity — nie osiągnęła, zarówno pod względem treści, kryteriów oceny i postępu, jak i organizacji oraz metod, oczekiwanego stopnia roz­woju.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *