PODZIAŁ TEORII

Podział teorii na te dwie kategorie dokonuje się we­dług ich stosunku do jednej z dwóch możliwych inter­pretacji rozwoju. Czymś innym jest powiązanie teo­rii i praktyki pedogogicznej z zasadą braku rozwoju, uznanego za wyraz stadium czysto przejściowego, na którego końcu znajdzie się rozwój, a czym innym oparcie edukacji na zasadzie „uzależnienia”, charak­teryzującej sytuację słabego rozwoju krajów margine­sowych. W pierwszym przypadku dominująca rola przypada modelowi rozwoju krajów hegemonicznych. W drugim przypadku słaby rozwój pojawiałby się jako „brak” typu i formy życia, których jedynymi i przodującymi przykładami byłyby kraje hegemonicz- ne. Ta dwoistość interpretacji rozwoju dała początek dwóm wielkim orientacjom pedagogicznym istnieją­cym w Ameryce Łacińskiej w ciągu ostatniego dwu­dziestolecia. Pierwsza orientacja bliska jest modelom egzogenicznym, filozofiom i metodologiom technokra­tycznym i modernizującym; są to rzeczywiście idee pedagogiczne uzależnienia. Orientacja druga, odwo­łując się do krytyki idei zależności, prowadzi do pe­dagogiki wyzwolenia.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *