NOWA FAZA

Ta nowa piąta faza, post-reformy, odznacza się ra­dykalizmem w tonacji rozważań, surowością dokony­wanego bilansu, lękiem o przyszłość bliską (rok 2000), brakiem pobłażliwości w stosunku do oceny uzyska­nych „sukcesów”, a zwłaszcza w stosunku do realnych możliwości rychłego wyjścia z „tunelu”, niecierpli­wością w dostrzeganiu ujawniających się struktur i ludzi zdolnych do realizacji tych celów wychowania.Wszystko to wyjaśnia dramatyczny i pełen napięć charakter nowej dyskusji afrykańskiej na temat ro­ku 2000. Przeszłość się wykrusza, teraźniejszość przy­tłacza, a przyszłość przeraża. Można powiedzieć bez przesady, że po raz pierwszy Afrykanie, zbiorowo i indywidualnie, tak jasno i głęboko przeżywają wiel­ką tragedię ich nieszczęśliwej świadomości, nie mó­wiąc już o chwilowym bezwładzie. Tonacji zagadnie­nia nie kształtuje wyłącznie nowatorstwo. Samo za­gadnienie dzieli się na części, zawiera krytykę same­go siebie i wątpliwości. Nie można już mówić po pro­stu o wkładzie „kultury afrykańskiej” do rozwoju, ratowaniu „afrykańskiej osobowości”, „afrykańskiej autentyczności”, „afrykańskiej tożsamości”. Stają dziś także przed nami takie pytania: jaka kultura? Po co? Dla jakiego społeczeństwa?

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *