NAUKA DLA NAUKI

W roku 1981 mogliśmy powiedzieć, że problem teorii i celów wychowania w Afryce przestał być dyskuto­wany jako sprawa dotycząca tylko systemu oświato­wego czy też dziedziny oświaty; stał się tematem dyskusji ogólnej, ogólnych rozważań, których ośrod­kiem i treścią był rozwój. Ale jaki rozwój? Rozwój autonomiczny, samosterowany, posługujący się nau­ką, kulturą i edukacją jako niezbędnymi podsta­wami. Inaczej mówiąc, podobnie jak nie chcemy już nauki dla nauki czy kultury dla kultury, nie chcemy już w Afryce edukacji dla edukacji. Edukacja ma i mieć powinna cel ostateczny-, ma zadanie do realizacji; sta­nowi środek urzeczywistnienia wizji społeczeństwa-, jest i być powinna środkiem do realizacji takiego społeczeństwa, gdzie panować będą większa sprawied­liwość, większa demokracja, większa wolność i gdzie będą większe możliwości rozwoju, na poziomie zarów­no zbiorowym, jak i jednostkowym.Tak więc dostrzegamy, jak stopniowo wyłaniają się ważne elementy, a zarazem zarys pośredniej „teorii” rozwoju i praktyki społecznej, a więc jak w zalążku kształtuje się „teoria” celu wychowania.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *